.

.

نزدیک...

.

قصه نبود حکایت اساطیری مادربزرگ، شاهزاده ای شرابی می نوشد و بجای سرخوشی، اندوهگین و دلگرفته می شود؛ آشنای بازی روزگار است، می داند که شراب عمل آورده ی انگوری ست که در خاک گورستان پرورانده اند.

حالا که گریه می کنم ناگاه در میانه ی روز، حتما تو در خواب شب پیشینم بوده ای،

حالا که بی جهت اشک می ریزم، می دانم که رایحه ی روزهای با هم بودنمان را به مشام کشیده ام،

هنوز پابند این شیشه ی عطر خالی ام،

هنوز پابند توام.

.

.